Historia Tai Chi

Okres przed mistrzem Chan Sang Feng 

W tym okresie rozwinęły się pierwotne ćwiczenia zdrowotne oparte na podpatrywaniu przyrody. Naśladowano i analizowano naturalne sposoby poruszania się zwierząt, baraszkujące podczas zabawy i odpoczywające dzieci, sposoby oddychania osób starszych i młodych. Inspiracją w opracowywaniu ćwiczeń stawało się to wszystko w czym dostrzegano naturalność, wdzięk, harmonię, energię i siłę życia. Nazwy poszczególnych ruchów w formie Tai Chi wprost nawiązują do tych obserwacji: „wejście na górę”, „tygrys przeszukuje góry”, „biały żuraw rozkłada skrzydła”, „odepchnięcie małpy”, „dłonie jak chmury”.
Nie ma dokładnych informacji o systemach, które wtedy powstawały. Były one tworzone i pielęgnowane przez grupy osób, które nie miały ze sobą kontaktu, więc nie było jeszcze mowy o wymianie informacji i zgromadzonego doświadczenia. Trzeba jednak jasno zaznaczyć, że wiele z tych ćwiczeń stało się bazą dla powstałego potem Tai Chi.

Mistrz Chan Sang Feng 

Chan Sang Feng jest powszechnie uznany za osobę, która nadała ćwiczeniom Tai Chi bardziej formalny kształt. Dopiero wtedy zostały one usystematyzowane i przedstawione jako element filozofii przyrody. Od tego czasu możemy mówić o ośrodkach, w których były one rozwijane przez pokolenia starannie wybranych mistrzów. Ich talent pozwolił na rozbudowanie technik Tai Chi. Powstały zestawy ćwiczeń, które potem były rozwijane w rodach. Przekaz wiedzy zarezerwowany był dla członków rodziny z bardzo rzadkimi wyjątkami. Z biegiem czasu wyodrębniły się różne style Tai Chi.